„Kultura, Ciało, (Nie) jedzenie. Terapia. Perspektywa narracyjno-konstrukcjonistyczna w zaburzeniach odżywiania” – recenzja

Perspektywa ciała i cielesności w literaturze rozważana była pod różnymi kątami. Zazwyczaj jednostronnie. Ze strony medycznej, ze strony kulturowej lub ze strony psychologicznej. Książka Barbary Józefik, Kultura, Ciało, (nie) jedzenie. Perspektywa narracyjno-konstrukcjonistyczna, to książka, która łączy w sobie różne dyskursy w definiowaniu ciała, opisuje oraz zwraca szczególną uwagę na rolę kultury i czynników społecznych w powstawaniu i rozwoju zaburzeń odżywiania.

Książka została podzielona na dwie części. Część pierwszą: Kultura Ciało Jedzenie oraz część drugą: Zaburzenia jedzenia. Terapia. W pierwszej części zostajemy wprowadzeni w społeczną perspektywę (ujęcie) ciała oraz zostaje nam przybliżony dyskurs ciała idealnego – społecznie definiowanego. Autorka wprowadza nas w szereg ujęć teoretycznych (zarówno współczesnych jak i tych historycznych), które wyjaśniają fenomeny zainteresowania ciałem jako obiektem społecznego kultu i pożądania. Przybliża społeczne normy, nakazy, obyczaje obecne w kulturze, a które mają zdyscyplinować ciało (zarówno te dotyczące estetyki ciała, jak i zachowań związanych z ciałem i podejmowanych względem niego). Pokazuje także jak zmienia się charakter posiadanego ciała i jakie znaczenie ma posiadane ciało dla formułowania się tożsamości danej jednostki (a zwłaszcza tożsamości współczesnych kobiet). Poprzez zestawienie ze sobą różnych teoretycznych perspektyw autorka pokazuje, że ciało stało się osią, wokół której formułowana jest tożsamość danej osoby, wszystkie podejmowane przez nią zabiegi mają na celu osiągnięcie danego kształtu ciała. Istotą jest sankcjonowanie ciała. W tej części zostały także ujęte i przedstawione psychologiczne mechanizmy  odpowiedzialne za rozwój cielesności. Znaczenie i nadawane wartości w kontekście (nie) jedzenia. Podsumowując pierwszą część tej książki, jest ona zbiorem podejść z dziedziny filozofii, kultury, socjologii oraz psychologii.

W drugiej części autorka skupia się na praktyce i przedstawieniu terapii podejmowanych w leczeniu zaburzeń odżywiania. Znajdziemy tutaj informacje o tym, jak zmieniało się historyczne definiowanie zaburzeń odżywiania, jakie dyskursy były wyznacznikami podejmowania zachowań związanych z (nie) jedzeniem oraz jaki było definiowanie owych zachowań. Autorka skupia się także na współczesnej psychiatrii i wyszczególnieniu modeli klasyfikacyjnych w różnych ujęciach psychoterapeutycznych.

Książka zasługuje na polecenie przez wzgląd na jej umiejscowienie we współczesnym podejściu do zaburzeń odżywiania. Zwraca się uwagę na interdyscyplinarność leczenia zaburzeń odżywiania i większe znaczenie czynników społeczno-kulturowych w ich rozwoju. Pozycja może stanowić swoiste kompendium wiedzy dla osób, które chcą zgłębić tematykę ciała, jego obrazu oraz zaburzeń, jak i dla osób, które już posiadają wiedzę z tego zakresu.

Polecamy.

Tekst ukazał się na blogu Wokół Ciała.

 

k.koscicka

Chcesz odpowiedzieć?

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola oznaczone są gwiazdką.

Podobne artykuły