Depresja u dzieci i młodzieży. Jak dostrzec oznaki?

W latach 2005-2014 liczba zachorowań dzieci i młodzieży (w wieku 12-17 lat) na depresję w Stanach Zjednoczonych systematycznie rosła. Wskazują na to wyniki corocznej ankiety National Survey on Drug Use and Health. Wskaźniki wyglądały podobnie w przypadku grupy osób badanych w wieku 18-20 lat. Choć badacze nie dysponują jeszcze wynikami ankiety prowadzonej w kolejnych latach, na przykładzie przytoczonej analizy oraz innych badań, o których pisaliśmy już w naszych tekstach można stwierdzić, że depresja staje się coraz większym zagrożeniem dla zdrowia młodych ludzi.

Wyniki te potwierdzają zresztą globalną tendencję, o której systematycznie donosi Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). W ciągu następnych dwudziestu at depresja ma stać się najczęstszym problemem zdrowotnym. Dr Ramin Mojtabai, autor ankiety podkreśla, że wzrost odsetka zachorowań wśród dzieci i młodzieży jest większy wśród dziewcząt. Wskazuje także na to, że młodzi ludzie coraz częściej popełniają samobójstwa. W grupie wiekowej 15-19 lat to obecnie druga przyczyna śmierci wśród nastolatków w USA.

Naukowcy podkreślają, że jedną z przyczyn coraz częstszych zachorowań na depresję wśród młodzieży jest coraz częściej występująca przemoc rówieśnicza i cybeprzemoc, która wiąże się z dynamicznym rozwojem mediów społecznościowych. Mojatabai dodaje, że rodzice bardzo często nie wiedzą, w jaki sposób rozmawiać z dziećmi na temat korzystania z nowych mediów i urządzeń mobilnych. Często pierwszym rozwiązaniem staje się zabranie dziecku telefonu czy tabletu, co często przynosi skutek odwrotny do zamierzonego. To zresztą podstawa wobec niepokojących wskaźników – to rodzice mogą zauważyć u dzieci objawy, które mogą stanowić podstawę do zgłoszenia się po pomoc i wsparcie specjalistyczne.

Do oznak depresji u dzieci i młodzieży należą przede wszystkim:

– huśtawka nastrojów, często obniżony nastrój, często poirytowanie, frustracja
– wycofanie z kontaktów społecznych i relacji z rówieśnikami
– utrata zainteresowania czynnościami, które dotychczas sprawiały dziecku przyjemność
– pogorszenie wyników w nauce, brak zainteresowania tym, co dzieje się wokół dziecka
– zmiany w nawykach żywieniowych, nieregularny sen – nadmierna senność lub bezsenność
– brak energii, trudność w koncentracji, bóle stawów i ogólne pogorszenie samopoczucia i zdrowia fizycznego

 

Podstawową kwestią pozostaje uważna obserwacja zachowań i funkcjonowania dzieci, a przede wszystkim rozmowa nastawiona na słuchanie i bycie blisko dziecka. To niezmiernie ważne szczególnie wobec konieczności odróżnienia potencjalnych objawów depresji od „zwykłej nastoletniej huśtawki nastrojów”. Pierwszy krok to zawsze rozmowa i uważność na dziecko, na to co mówi i pokazuje. Jeżeli rodzice mają wątpliwości, z pewnością warto skorzystać ze wsparcia psychologicznego.

 

Chcesz odpowiedzieć?

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola oznaczone są gwiazdką.

Podobne artykuły